Iran Last News

  تحلیلی بر پارادایم «ایران آزاد»: بررسی ساختار گذار در پلتفرم ۱۰ ماده‌ای مریم رجوی مقدمه: از شعار تا مدلِ سیاسی دیدگاه‌های مریم رجوی در بابِ «ایرانِ آزاد»، صرفاً یک آرمان‌گراییِ انتزاعی نیست؛ بلکه مدلی است که بر پایه «حق حاکمیت ملی» و « تفکیکِ نهادِ دین از دولت » بنا شده است. برخلاف الگوهایی که خواهانِ تغییراتِ تدریجی از درونِ ساختارِ حاکم هستند، نگاهِ رجوی بر «تغییرِ بنیادین» از طریقِ تکیه بر اراده‌یِ دموکراتیکِ مردم استوار است. ایمان، ساختارشکنی و فرجامِ اضداد آنچه در منظومه‌یِ فکریِ مریم رجوی، ذیلِ پلتفرمِ ۱۰ ماده‌ای تبلور یافته، نه یک "برنامه‌یِ سیاسی" در معنایِ متداولِ آن، بلکه "موتورِ پیشرانِ یک ایمانِ مطلق به آزادی" است.  برایِ درکِ این دیدگاه، باید از سطحِ تحلیل‌هایِ آکادمیکِ رایج فراتر رفت و به هسته‌یِ مرکزیِ کنشِ او نگریست: جایی که "کلام" و "ایمان" در یک نقطه به هم می‌رسند و کالبدِ "ساختارِ مردسالار" و "نظام‌هایِ کهنه‌یِ استبدادی" را می‌شکافند.  این همان نقطه‌یِ کانونی است که مریم رجوی را از هر سیاستمدارِ دیگری مت...

زامبی‌هایِ سیاسی در دربارِ موروثی؛ کلاژِ رسوایی و سفیدشوییِ جنایت رضا پهلوی در مسیرِ رسیدن به قدرتِ موروثی، با کسانی  که پیوندِ ارگانیکِ آن‌ها با وزارتِ اطلاعات  بر کسی پوشیده نیست. چرا جریانی که دم از «سلطنت» می‌زند و مهره‌هایی که سوابقِ «نفوذِ اطلاعاتی» دارند، این‌گونه با هم علیه «مجاهدین» هم‌دست شده‌اند؟ پاسخ در «قدرتِ سازمان‌یافته‌یِ مقاومت» نهفته است. این ائتلافِ ناهمگون، نه بر اساسِ ایدئولوژی، بلکه بر اساسِ یک «کابوسِ مشترک» شکل گرفته است؛ کابوسِ ایرانِ آزاد و دموکراتیکی که در آن، «استبداد» (چه مذهبی و چه موروثی) جایی ندارد. در سال ۲۰۲۶، اپوزیسیونِ خارج از کشور شاهدِ یک نمایشِ مبتذل است. پروژه‌ای که با هدفِ «سفیدشوییِ تاریخی» و ایجادِ یک جایگزینِ فرمایشی برای نظامِ حاکم به راه افتاده، اکنون به بن‌بست رسیده و به جایِ تکیه بر مردم، به «بریدگان» و «مهره‌هایِ سوخته» پناه برده است. رضا پهلوی در مسیرِ رسیدن به قدرتِ موروثی، به سراغِ کسانی رفته است که پیوندِ ارگانیکِ آن‌ها با وزارتِ اطلاعات و «پازلِ مماشات»، دیگر بر کسی پوشیده نیست. این افراد، نه «مبارز» که «مهره‌هایِ سوخته» در...

  تحلیلِ استراتژیک: چرا بریتانیا اکنون «نقاب» را کنار زد؟ دولتِ بریتانیا در ۱۳ ژوئیه ۲۰۲۶، با استناد به «قانونِ امنیتِ ملی (تهدیداتِ دولتی)»، عملاً سپاه پاسداران را در وضعیتی قرار داد که دیگر نه به عنوان یک «نهادِ نظامیِ دولتی»، بلکه به عنوان یک «سازمانِ تروریستیِ تحتِ حمایتِ دولت» شناخته می‌شود. این تصمیم، پاسخی دیرهنگام اما راهبردی به بیش از ۲۰ توطئه‌یِ تروریستیِ کشف‌شده در خاکِ بریتانیا در ۱۲ ماهِ گذشته است. ۱. مرگِ رسمیِ «مصونیتِ دیپلماتیک» تا پیش از این، دولت‌هایِ غربی از لیست‌گذاریِ سپاه خودداری می‌کردند، زیرا نگرانِ «قطعِ کانال‌هایِ ارتباطی» با تهران بودند. اما چرا امروز این نگرانی کنار گذاشته شد؟ رژیمِ ایران با نفوذِ مستقیم در خاکِ بریتانیا (حملاتِ سایبری، طرح‌هایِ ترورِ روزنامه‌نگاران و آتش‌سوزی‌هایِ زنجیره‌ای علیه نهادهایِ یهودی و رسانه‌هایِ مخالف)، «امنیتِ ملی» بریتانیا را به خطر انداخت. وقتی یک بازیگرِ دولتی، قواعدِ بازیِ دیپلماتیک را با «تروریسمِ خیابانی» جایگزین می‌کند، دیگر نمی‌تواند از مصونیتِ دیپلماتیک برخوردار باشد. دولتِ بریتانیا صراحتاً اعلام کرد که سپاه پاسدار...

  هراس از یگانگی؛ چرا «شیخ و شاه» در برابرِ حقیقت متحد شده‌اند؟ «اینان هراسشان ز یگانگیِ ماست...»   این کلامِ زنده‌یاد خسرو گلسرخی، نه یک جمله شعاری، بلکه واقعیتی است که امروز در سپهرِ سیاسیِ ایران به وضوح دیده می‌شود. وقتی «رضا پهلوی» به عنوان نمادِ جریانِ موروثی و «رژیم آخوندی» به عنوان نمادِ استبدادِ مذهبی، علیرغمِ تمامِ نمایش‌هایِ دشمنی، در عمل علیه اراده‌یِ دموکراتیکِ مردمِ ایران هم‌راستا می‌شوند، یک حقیقتِ تاریخی برملا می‌شود: هر دو، دو لبه‌یِ یک قیچی برای بریدنِ ریشه‌هایِ آزادی هستند. ۱. معماریِ یک تبانی؛ پروژه «پهلوی» در خدمتِ بقایِ استبداد آنچه امروز تحتِ عنوانِ جریانِ پهلوی در فضایِ سیاسی مشاهده می‌شود، یک جنبشِ خودجوشِ مبارزاتی نیست، بلکه یک «پروژه» برایِ کنترلِ وضعیت است. مهندسیِ اطرافیان: بررسیِ ترکیبِ اطرافیان و حلقه‌یِ پیرامونیِ رضا پهلوی نشان می‌دهد که این افراد نه بر اساسِ سوابقِ مبارزاتی، بلکه بر اساسِ «قابلیتِ پذیرش برایِ حامیانِ مماشات» دست‌چین شده‌اند. نقشِ کنترل‌گری: این جریان به عنوان یک «آلترناتیوِ منفعل» از سویِ بقایایِ رژیم و لابی‌هایِ بین‌المللیِ م...

  اعدام و جنگ؛ دو لبه‌ی قیچیِ رژیم برای بقا؛ چرا زمانِ پایانِ مماشات فرا رسیده است؟ اعدام و جنگ؛ دو لبه‌ی قیچیِ رژیم برای بقا مقدمه: تزلزل در اوج نمایش قدرت   مراسم خاکسپاری خامنه‌ای نه یک نمایشِ اقتدار، که بهت‌زدگیِ یک سیستم در آستانه‌ی فروپاشی بود. رژیمی که بر لبه‌ی پرتگاه ایستاده، برای سرپا ماندن به دو ابزارِ قدیمی چنگ زده است: سرکوبِ خونین در داخل و دامن زدن به بحران و جنگ در خارج.  این همان خواسته مقاومت مردم ایران است چرا که مرگ جلادان حاکم در گرو صلح و آزادی است  اما این تفاهم‌نامه‌های پشت‌پرده با قدرت‌های جهانی و امید به «توافق»، تنها مسکن‌هایی موقت برای تنی هستند که دچار عفونتِ سرنگونی شده است. نه به اعدام یک درخواست نیست یک اراده ملی است  اعدام، سلاحِ استیصال   عملیات‌هایِ دلیرانه‌ی کانون‌های شورشی – از پاسخ به مراسمِ خاکسپاری تا حمله به پستِ بازرسی در مشهد – کابوسِ واقعیِ بیتِ ولایت است. رژیمِ آخوندی که با نیروهایی وارفته، ناامید و درگیرِ جنگِ قدرتِ درونی مواجه است، تنها راهِ بقا را در «ارعابِ عمومی» می‌بیند.  کانونهای شورشی قلب تپنده ارتش آ...