Iran Last News

  استقلال سیاسی؛ مرز سرخ آزادی و شالوده ایران فردا مقدمه: دو راهی تاریخی میان آزادی، استبداد و وابستگی تاریخ معاصر ایران، داستان نبردی بی‌وقفه میان «حق حاکمیت مردم» و «اشکال مختلف استبداد و وابستگی» بوده است. از جنبش مشروطه و نهضت ملی دکتر مصدق تا قیام‌های خرداد، دی و سال‌های اخیر، جامعه ایران همواره به دنبال یک هدف والای مشترک بوده است: رسیدن به آزادی، عدالت و حاکمیت صندوق رای. اما در این مسیر پرفراز و نشیب، یک پرسش بنیادی و سرنوشت‌ساز همواره پیش روی نسل‌های مبارز قرار داشته است: آیا می‌توان بدون اتکا به نیروی واقعی داخل کشور، بدون مرزبندی قاطع با وابستگی و بدون یک هدایت اصیل و متکی بر پرنسیپ‌های انسانی، به یک جمهوری واقعی و پایدار دست یافت؟ این مقاله به کالبدشکافی «خط سرخ استقلال» و تبیین نقش هدایت سازمان‌یافته در برابر هجوم‌های ایدئولوژیک می‌پردازد. ۱. درس‌های تاریخ؛ چرا هیچ بیگانه‌ای آزادی نمی‌بخشد؟ مرور ۱۰۰ سال اخیر تاریخ ایران نشان می‌دهد که قدرت‌های منطقه‌ای و جهانی همواره منافع ملی و راهبردی خود را بر دموکراسی و حقوق بشر در ایران ارجح دانسته اند. تجربه مشروطه و قرارداد ۱۹۱...

  از مشروطه تا اشرف؛ تکامل تاریخی مقاومت و سرنوشت محتوم آزادی تاریخ تحولات سیاسی، صحنه آزمون و خطای ملت‌ها برای رسیدن به آزادی است. اما در این میان، تنها جنبش‌هایی به سرمنزل مقصود میرسند که بتوانند فلسفه فداکاری را با تشکیلات و استقلال گره بزنند. بررسی تاریخ معاصر ایران و مقایسه آن با جنبشهای آزادی‌خواهانه جهان نشان می‌دهد که رسیدن به یک «جمهوری دموکراتیک»، نیازمند نیرویی است که از تمام خوان‌های تاریخی به سلامت عبور کرده باشد. آسیب‌ شناسی تاریخی: از مشروطه تا انقلاب ۵۷ اگر به تاریخ مبارزات مردم ایران نگاه کنیم، از انقلاب مشروطه که نقطه آغازین قانون‌ خواهی بود، تا جنبش ملی شدن صنعت نفت به رهبری دکتر مصدق، و نهایتاً انقلاب ضد سلطنتی ۱۳۵۷، یک حلقه مفقوده همواره باعث شکست یا انحراف این قیام ها شده است: فقدان یک تشکیلات منسجم، مستقل و فداکار که تا انتها بر سر اصول بایستد. در مشروطه، فقدان انسجام باعث بازگشت استبداد شد؛ در نهضت ملی، نبود یک نیروی سازمان‌ یافته فداکار، راه را برای کودتا باز کرد؛ و در سال ۵۷، به دلیل سرکوب و زندانی بودن رهبران واقعی مبارزه، رهبری به سرقت رفت و «دیو جماران...

 تحلیل ساختاری موازنه قدرت در ایران؛ از انسداد سیاسی تا اصالت بدیل میدان و خط سرنگونی مقدمه: «جابجایی آرایش جنگی و افول تز تغییر از درون» تحلیل وضعیت ژئوپلتیک و داخلی ایران پس از تحولات و کش و قوس های اخیر نشان میدهد که حاکمیت در یک نقطه عطف بازگشت ناپذیر قرار گرفته است. برقرار شدن هرگونه »آتش بس یا تعلیق نظامی« در سطح منطقهای، نه نشانهای از ثبات، بلکه انتقال مرکز ثقل منازعه به داخل مرزهای ایران است. دادههای اقتصادی—از جمله تورم مزمن ساختاری و اعمال کنترلهای شدید بر جریان نقدینگی برای مهار فروپاشی مالی—در کنار .افزایش نرخ اجرای احکام اعدام، گواهی بر یک حقیقت مادی است:  جامعه و ساختار حاکمیت وارد فاز عدم بازگشت شده اند سرکوبهای خونین در قیام های سالهای اخیر، سر پلهای ارتباطی یا امکان مانور سیاسی را میان مردم و بدنه قدرت نابود کرده است. انباشت خشم میلیونها خانواده داغدار و زندانی سیاسی، تزهای کلاسیک مبنی بر «گذار آرام» یا «اصلاح‌پذیر» را به کلی از معادلات عینی حذف کرده است. ۱. آناتومی بدیل سازی؛ سنجش وزن مادی در برابر ساختهای رسانه ای  با سه مؤلفه سنجیده میشود: شبکه عملیاتی...

ضرورت یک بزنگاه تاریخی؛ کالبدشکافی سیاسی-نظامی فروغ جاویدان و پیامدهای آن بر موازنه قدرت در ایران در تاریخ سیاسی و نظامی معاصر ایران، کمتر رویدادی به اندازه تحولات تابستان سال ۱۳۶۷ ( ژوئیه و اوت ۱۹۸۸) تعیین‌ کننده و در عین حال واجد پیچیدگی‌های استراتژیک بوده است. تقارن دو واقعه کلیدی—پذیرش ناگهانی قطعنامه ۵۹۸ سازمان ملل متحد توسط حکومت ایران و وقوع عملیات «فروغ جاویدان» در مرداد همان سال—نقطه‌ای را رقم زد که موازنه قدرت در جبهه‌های داخلی و منطقه‌ای را به‌طور بنیادی بازتعریف کرد. برای درک عینی این برهه تاریخی، نباید تنها به رویدادهای میدانیِ چند روز نبرد بسنده کرد؛ بلکه باید محاسبات پیشین، موازنه قوای دیپلماتیک و سیاسی، و به‌ویژه پیامدهای «عدم وقوع» این عملیات را در معادله بقای جریان‌های سیاسی کالبدشکافی نمود. این مقاله با اتکا به روند تحولات تاریخی، اسناد بین‌المللی و اذعان‌های مقامات و فرماندهان وقت، به بررسی ضرورت تاریخی این نبرد می‌پردازد. ۱. پیش‌ زمینه تاریخی: پرواز ۷ مرداد ۱۳۶۰ و پی‌ ریزی آلترناتیو سیاسی ریشه‌های ساختار منسجم نظامی و سیاسی مجاهدین در دهه ۱۳۶۰ را باید د...