Iran Last News

 از «گوساله سامری» تا «توهمِ سلطنت»؛ چرا پروژه‌یِ پهلوی در برابرِ ارتشِ آزادیبخش شکست خورده است؟ آنان که پشت پرده نمایش گردانی رضا پهلوی این «گوساله سامری » را در دست دارند چه کسانی هستند؟ تاریخِ سیاسیِ ایران در چهار دهه اخیر، پر از تلاش‌هایِ مذبوحانه برایِ حفظِ رژیمِ ولایت‌فقیه از طریقِ «آلترناتیو‌سازی‌هایِ کاذب» بوده است. هرگاه ارکانِ نظامِ آخوندی به لرزه درآمده، استعمار و ارتجاعِ حاکم، یک «گوساله سامری» علم کرده‌اند تا افکارِ عمومی را از مسیرِ درستِ سرنگونی منحرف کنند. در دهه ۷۰، این نقش را آخوند خاتمی با شعارِ «اصلاحات» بازی کرد تا یک «دریا دوغ» برایِ مماشات‌گرانِ خارجی فراهم کند و جلویِ خشمِ مردم را بگیرد. امروز، همان سناریو با مهره‌ای جدید به نامِ رضا پهلوی در حالِ تکرار است. یک طرف تلاش ومایه گذاری کانونهای شورشی و طرف دیگر چرخش پول خونین ملاها در پروژه رضا پهلوی  ۱. حبابِ پهلوی؛ پروژه‌ای برایِ حفظِ وضعِ موجود! رضا پهلوی، نه به عنوانِ یک رهبرِ سیاسی، بلکه به عنوانِ یک «پروژه‌یِ رسانه‌ای» تعریف می‌شود. برخلافِ ادعاهایِ مکررِ رسانه‌هایِ وابسته به مماشات، او هیچ‌گاه حاضر ب...

واقعیتِ عریانِ یک نمایشِ سیاسی: وقتی پروژه‌های رسانه‌ای و حباب‌های استعماری در برابر واقعیتِ جامعه و فقدان تشکیلاتِ واقعی فرو می‌پاشند. تنها راهِ عبور از دیکتاتوری، مقاومتِ سازمان‌یافته است. در حالی که توافق‌هایِ پوشالی میانِ دولت‌هایِ غربی و رژیمِ آخوندی به سرعت در حالِ فروپاشی است و شعله‌هایِ جنگِ نیابتیِ رژیم دوباره دامنگیرِ منطقه شده است، حقیقتِ پنهان‌مانده در پسِ پرده‌یِ دیپلماسیِ مماشات‌گران، بیش از هر زمانِ دیگری خود را نمایان می‌کند. ماکرون و دیگر سیاستمدارانِ اروپایی که با امضایِ توافق‌هایِ پنهان، به دنبالِ خریدِ زمان برایِ رژیم بودند، اکنون در برابرِ نتیجه‌یِ سیاست‌هایِ خود خلع‌سلاح شده‌اند. این سیاست، نه تنها به صلح نیانجامید، بلکه چاقویِ سرکوبِ جلادانِ تهران را بر گلویِ مردمِ ایران تیزتر کرد. ۱. پروژه پهلوی: مهندسیِ انحراف از سرنگونی غرب برایِ آنکه از قدرتِ واقعیِ سرنگونی جلوگیری کند، پروژه‌یِ «رضا پهلوی» را به عنوانِ یک آلترناتیوِ کاذب و بی‌خطر مطرح کرد. نشریه ایتالیایی «پانوراما» در گزارشی در ژوئیه ۲۰۲۶، به صراحت به این «حبابِ توهم» اشاره کرده و می‌نویسد: «تبدیل کردن یک ن...

در سپهر سیاسی ایران، شعار «درود بر رجوی» تنها یک خطاب به یک فرد نیست. این شعار، در حقیقت تجلیِ یک هویت مبارزاتی، استراتژیِ نوین و تعهد به گذار از دیکتاتوری است. برای درک عمیق این مفهوم، باید بدون تعصب و با نگاهی تحلیلی به ریشه‌ها و پیامدهای این شعار در مسیر مبارزات آزادی‌خواهانه ایران نگریست. این شعار، ستایشِ یک فرد نیست، بلکه ارج نهادن به استمرارِ تاریخیِ یک راه است که از سال ۱۳۴۴ آغاز شده و با عبور از گردنه‌های سختِ سرکوب و تصفیه‌های خونین، به بلوغِ تشکیلاتیِ کنونی رسیده است. در واقع، آنچه ما آن را به نامِ رجوی می‌شناسیم، تبلورِ یک متدولوژیِ مبارزاتی است که ثابت کرده بقایِ مبارزه، برخلاف جنبش‌های هیجانی، تنها در گروِ «سازمان‌یافتگی» و پرداختِ بهای سنگینِ آن است صدایِ یکپارچه‌ی آزادی‌خواهان؛ تجمعاتی که فراتر از یک حضورِ فیزیکی، نشان‌دهنده‌ی همبستگیِ تشکیلاتی برای رسیدن به ایرانی آزاد و دموکراتیک است. سازمان یافتگی اساس یک مقاومت و شالوده حیات آن است   ۱. تعریف نوین از مبارزه: عبور از «فردگرایی» به «سازمان‌یافتگی» تاریخ مبارزات ایران نشان می‌دهد که بسیاری از جنبش‌ها به دلیل فق...

 پایانِ «نمایشِ اقتدار» بر سفره‌های خالی؛ چرا مسیر نجات از میانِ سکوت نمی‌گذرد؟ وقتی تورم ۷۰ درصدی سفره‌ها را می‌بلعد، حاکمیت همچنان در بندِ بقای خویش است. ۱. تضادِ عریان: سفره‌های مردم یا ویترینِ حاکمیت؟ تورم ۷۰ درصدی سفره‌ها را می‌بلعد،  این روزها در ایران، ما با یک «مهندسیِ تحقیر» مواجهیم. در حالی که بر اساس داده‌های اقتصادیِ نیمه‌ی نخست سال ۲۰۲۶، نرخ تورم در ایران همچنان در قله‌ی نزدیک به ۷۰ درصد قرار دارد و قدرت خرید طبقات کارگر، بازنشستگان و معلمان به پایین‌ترین سطح خود در دهه‌های اخیر رسیده است، حاکمیت تمام توان خود را صرف برگزاری نمایش‌های پرهزینه و مراسم‌های ایدئولوژیک می‌کند.  مردم دردمند ایران در صفهای آخوند ساخته انتظار مواد غذایی این ریخت‌وپاش‌ها در شرایطی که طبق آمارهای معتبر (از جمله گزارش‌های آوریل ۲۰۲۶ صندوق بین‌المللی پول)، ایران در زمره‌ی کشورهایی با بالاترین تورم جهان قرار دارد ، نه برای «بزرگداشت»، بلکه تلاشی مذبوحانه برای حفظ روحیه‌ی فروپاشیده‌ی یک ساختارِ در حال احتضار است. ۲. مماشات: تنفس مصنوعیِ غرب به ماشینِ سرکوب در حالی که مردم زیر چرخ‌دنده‌های...

Complicité avec les bourreaux ; comment l’apaisement de Macron alimente la machine à tuer en Iran   Le sort d'Arghavan Fallahi en Iran, résultat direct des manquements des prétendus défenseurs des droits de l'homme et du « fascisme » inhérent aux politiques de complaisance menées en France Alors qu’Arghavan Fallahi et d’autres partisans de l’OMPI font face à l’ombre de la potence en Iran, le silence et l’apaisement du gouvernement d’Emmanuel Macron à Paris envoient un message de légitimité aux mollahs. La politique d’« engagement » avec le régime en Europe n’est rien d’autre qu’une complicité dans la répression. Quand le commerce du sang est en jeu et que les intérêts économiques sont en balance, chaque acte illicite devient licite dans la politique de complaisance, même s'il s'agit de fermer les yeux sur les exécutions, bien qu'ils les condamnent en paroles. Macron, poursuivant l’héritage honteux de ses prédécesseurs — Chirac et Sarkozy — a prouvé que les droits de...

  From "War of the Wolves" to the Dawn of Freedom: Why the Iranian Regime is Collapsing from Within Introduction: The suspicious death of a high-ranking IRGC Navy political official in a car accident in Kerman is not just an isolated incident; it is a clear indicator of the terminal crisis gripping the Iranian regime. As the "War of the Wolves" intensifies within the upper echelons of power, it becomes evident that the regime is no longer fighting against its enemies but is devouring itself. 1. The Anatomy of Internal Collapse: The Islamic Republic’s strategy of consolidation has backfired. Instead of creating a unified front, systemic corruption and the pressure of popular uprisings have fractured the regime's security apparatus. Internal liquidations are now a hallmark of a regime that has lost its internal cohesion. When the regime’s own high-ranking officials are targeted in "suspicious" incidents, it signals that the wall of power is cracking, a...