جنایت ۱۰ شهریور در اشرف ۱؛ کالبدشکافی قتل‌عام ۲۰۱۳، افشای پرونده ۷ گروگان و ردپای سپاه قدس

رسانه: وبلاگ ایران لست نیوز (Iran Last News)

مقدمه: سحرگاه خونین ۱۰ شهریور و استراتژی «کشتار و ناپدیدسازی»

در سحرگاه ۱ سپتامبر ۲۰۱۳ (۱۰ شهریور ۱۳۹۲)، یکی از سیاه‌ترین جنایات سازمان‌یافته علیه افراد حفاظت‌شده و بی‌دفاع در قرارگاه اشرف (اشرف ۱) در استان دیالی عراق رقم خورد. طبق توافقات رسمی چهارجانبه میان سازمان ملل متحد، ایالات متحده آمریکا، دولت عراق و ساکنان، ۱۰۰ تن از اعضای سازمان مجاهدین خلق ایران برای حفاظت از اموال و دارایی‌های قانونی خود در کمپ باقی مانده بودند.

مزدوران سپاه قدس در لباس نیروهای لشگر طلایی مالکی مزدور

اما هجوم همه‌جانبه نیروهای مسلح عراق به کشتار ۵۲ تن و ربوده شدن ۷ تن دیگر انجامید. این رویداد یک درگیری متقابل نبود؛ بلکه یک «عملیات تروریستی و اعدام دسته‌جمعی برنامه‌ریزی‌شده» بود که توسط زبده‌ترین یگان‌های تحت امر نوری مالکی (نخست‌وزیر وقت عراق) و در هماهنگی مستقیم با نیروی قدس سپاه پاسداران به اجرا درآمد.

۱. اسناد و شواهد صحنه جرم؛ اعدام مجروحان و تخریب با C4

بررسی‌های میدانی و گزارش‌های ناظران «هیئت یاری‌رسانی سازمان ملل متحد در عراق» (UNAMI) که پس از فاجعه وارد کمپ شدند، ابعاد هولناکی از جنایت را به ثبت رساندند:

اعدام با دست‌های بسته: پیکر متعدد قربانیان در حالی کشف شد که دست‌هایشان از پشت بسته شده بود و با تیر خلاص به سر یا صورت به شهادت رسیده بودند.
تیر خلاص به دستگیر شدگان بی دفاع در اشرف یک توسط قاتلین مالکی و سپاه قدس

حمله به درمانگاه و قتل مجروحان: مهاجمان با نقض صریح تمام قوانین بین‌المللی، وارد درمانگاه کمپ شده و بیماران و مجروحان بستری روی تخت‌ها را هدف تیراندازی مستقیم قرار دادند.

تمام مجروحین توسط قاتلین مالکی و سپاه قدس تیر خلاص خورده و در حالی که امداگر تلاش میکرده آنها را درمان کند روی تخت اورژانس کشته شدند

تخریب اموال با مواد منفجره تخصصی: مهاجمان برای محو آثار جنایت و نابودی اماکن، ساختمان‌ها و خودروها را با مواد منفجره C4 و بمب‌های جاده‌ای منفجر کردند.

۲. ساختار فرماندهی؛ نقش نیروهای ویژه مالکی (SWAT و لشکر طلایی) و قاسم سلیمانی

اگرچه دولت وقت عراق تلاش کرد این حمله را به «درگیری‌های داخلی» نسبت دهد، اما تمامی اسناد ساختاری و لجستیکی از یک عملیات دولتی خبر می‌دادند:

مجاهد شهید حسین مدنی که توسط قاتلین مالکی و سپاه قدس به شکل وحشیانه اعدام شد و تیر خلاص به سرش شلیک شده است

محل شلیک تیر خلاص روی سر و صورت مجاهد شهید حسین مدنی که توسط قاتلین مالکی و سپاه قدس به شکل وحشیانه اعدام شد

حلقه محاصره زرهی: کمپ اشرف از سال‌ها قبل در محاصره کامل زرهی و امنیتی لشکر هفتم عراق و فرماندهی عملیات دیالی قرار داشت. ورود ده‌ها مهاجم مسلح با تجهیزات سنگین و صداخفه‌کن بدون هماهنگی بالاترین سطوح فرماندهی نظامی عراق غیرممکن بود.
استفاده از یگان‌های SWAT: تاکتیک‌های پاک‌سازی، استفاده از سلاح‌های مجهز به صداخفه‌کن و وسایل انفجاری تخصصی، اثبات کرد که مجریان عملیات، نیروهای آموزش‌دیده «لشکر طلایی» و یگان‌های «SWAT» تحت امر مستقیم دفتر نخست‌وزیری مالکی بودند.
طراحی در تهران، اجرا در بغداد: افشاگری‌های بعدی نشان داد که این عملیات پاداش و شرط رژیم ایران برای حمایت از ابقای نوری مالکی در قدرت بود؛ عملیاتی که هدایت میدان و اتاق فکر آن مستقیماً به فرماندهی وقت نیروی قدس (قاسم سلیمانی) متصل بود.

۳. پرونده ۷ گروگان ناپدیدشده (۶ زن و ۱ مرد)؛ جنایت پنهان

بخش دوم و ناگفته این جنایت، «ناپدیدسازی اجباری» (Enforced Disappearance) ۷ تن از ساکنان حفاظت‌شده تحت کنوانسیون چهارم ژنو بود. هدف تهران و بغداد، تخلیه اطلاعاتی، انتقام‌جویی پنهان و کتمان حقیقت بود.

جدول اسامی ۷ گروگان ناپدید شده:

ردیف	نام و نام خانوادگی	جنسیت	وضعیت حقوقی / سازمانی
۱	وجیهه کربلایی	زن	عضو شورای ملی مقاومت / فرد حفاظت‌شده
۲	محبوبه لشکری	زن	عضو شورای ملی مقاومت / فرد حفاظت‌شده
۳	فاطمه سخایی	زن	فرد حفاظت‌شده
۴	فاطمه طهوری	زن	عضو شورای ملی مقاومت / فرد حفاظت‌شده
۵	لیلا نباهت	زن	فرد حفاظت‌شده
۶	صدیقه ابراهیم‌ پور	زن	عضو شورای ملی مقاومت / فرد حفاظت‌شده
۷	محسن نیکنامی	مرد	عضو شورای ملی مقاومت / فرد حفاظت‌شده

۴. ردیابی شبکه انتقال گروگان‌ها: بازداشتگاه‌های سری بغداد تا ایران

بر اساس اسناد افشا شده توسط کمیته‌های حقوق بشری و گزارش‌های پارلمان اروپا در سال ۲۰۱۳، مسیر انتقال و نگهداری این ۷ نفر دارای سه ایستگاه مشخص بوده است:

انتقال اولیه به فرودگاه دیالی و بغداد: مهاجمان SWAT بلافاصله پس از عملیات، گروگان‌ها را با بالگرد یا خودروهای زرهی پوشش‌دار به بازداشتگاه‌های اولیه در فرودگاه بغداد منتقل کردند.
نگهداری در بازداشتگاه سری منطقه سبز (Green Zone): گزارش‌های بین‌المللی (از جمله بیانیه کمیته رؤسای مجمع پارلمانی شورای اروپا در نوامبر ۲۰۱۳) تایید کرد که این ۷ نفر در یک بازداشتگاه مخفی تحت کنترل مستقیم دفتر نخست‌وزیری نوری مالکی در نزدیکی منطقه سبز بغداد نگهداری می‌شدند و تحت بازجویی مشترک بازجویان عراقی و افسران اطلاعاتی سپاه قدس قرار داشتند.
سناریوی انتقال خاموش به ایران: با بالا گرفتن فشارهای بین‌المللی، اعتصاب غذای گسترده ساکنان کمپ لیبرتی و بیانیه‌های تند نهادهای بین‌المللی، دولت مالکی وجود این افراد را کتمان کرد. داده‌های اطلاعاتی بعدی نشان داد تصمیم مشترک تهران-بغداد، استرداد غیرقانونی و پنهانی آن‌ها به داخل مرزهای ایران یا اعدام مخفیانه آنان در بازداشتگاه‌های سری بوده است.

۵. اسناد و نقل‌قول‌های افشاگر

حسین سلامی (جانشین وقت فرمانده کل سپاه) - ۱۷ شهریور ۱۳۹۲ در تلویزیون رسمی رژیم:
«حمله اخیر به پادگان اشرف و هلاکت سران آن‌ها، اهمیت راهبردی وسیعی در تحولات آینده منطقه دارد... این واقعه حتی از عملیات مرصاد نیز بزرگ‌تر و مهم‌تر بود.»

سازمان عفو بین‌الملل (Amnesty International) - بیانیه رسمی ۱۱ سپتامبر ۲۰۱۳:
«هفت مخالف ایرانی متعلق به سازمان مجاهدین خلق توسط افراد مسلح از کمپ اشرف ربوده شده‌اند. گزارش‌ها نشان می‌دهد آن‌ها در بازداشت (custody) مقامات عراقی هستند و در معرض خطر جدی شکنجه و استرداد اجباری به ایران قرار دارند.»

اسقف اعظم دزموند توتو (برنده جایزه صلح نوبل) - سپتامبر ۲۰۱۳:
«کشتار ۵۲ تن و گروگان‌گرفتن ۷ تن (۶ زن و ۱ مرد) قطعاً یک جنایت علیه بشریت است. تحت هیچ شرایطی دولت عراق نباید آن‌ها را به مقامات رژیم ایران تحویل دهد.»

۶. ابعاد حقوقی: ناپدیدسازی اجباری و عدم شمول مرور زمان

بر اساس کنوانسیون بین‌المللی حمایت از همه افراد در برابر ناپدیدشدن اجباری (CED)، عدم ارائه اطلاعات درباره سرنوشت افراد بازداشت‌شده مصداق بارز جنایت علیه بشریت است. پرونده ۱۰ شهریور و ناپدیدسازی اجباری ۷ گروگان، طبق قوانین بین‌المللی شامل قانون مرور زمان نمی‌شود و مسئولیت کیفری مستقیم آن متوجه شخص نوری مالکی، فرماندهان یگان‌های SWAT و سران سپاه قدس است.

اسناد مرجع:

سند رسمی امضاء شده توسط سرلشگر میلیر در باره اینکه دولت مالکی قبول کرده به اشرفیان مانند شهروندان عراقی رسیدگی کند