بحران معیشت و گرانی نجومی؛ پیامد غارتگری رژیم و راه چاره‌ی آن

 سفره‌های خالی و اقتصادِ غارت؛ چرا بحران معیشت با مقاومت درمان می‌شود؟

امروز هر خانوار ایرانی با یک واقعیتِ تلخ و روزمره روبه‌روست: سقوط آزادِ ارزش پول ملی، تورم سرسام‌آور، خط فقرِ نجومی و سفره‌هایی که هر روز خالی‌تر از قبل می‌شوند. در شرایطی که اکثریت قریب به اتفاق مردم در تنگنای فقر دست و پا می‌زنند، حاکمیتِ حاکم تمام ثروت این سرزمین را صرف سرکوب داخلی، پروژه‌های اتمی ضدملی و تروریسم منطقه‌ای می‌کند.

۱. اقتصادِ ورشکسته در خدمتِ سرکوب و بقا

گرانیِ مسکن، ارز، خودرو و اقلام ضروری زندگی، یک اتفاق یا خطای مدیریتیِ ساده نیست؛ بلکه معلولِ ساختارِ فاسد و غارتگری است که بقای خود را در گروِ سرکوب و پمپاژِ بحران می‌بیند. رژیمی که مشروعیت سیاسی‌اش را کاملاً از دست داده، اقتصاد کشور را به گروگان گرفته است تا با ایجاد استیصال، اراده‌ی جامعه را فلج کند.

۲. پیوندِ معیشت و مقاومت؛ پاسخ به بحران موجود

پاسخ به این فقرِ تحمیل‌شده، تسلیم، ناامیدی یا انتظار برای معجزه از درونِ ساختار پوسیده‌ی نظام نیست. تجربه‌ی قیام‌های بزرگ ایران (از ۹۶ و ۹۸ تا ۱۴۰۱) نشان داد که اعتراضات معیشتیِ کارگران، بازنشستگان، فرهنگیان و اقشار مختلف، زمانی به ثمر می‌نشیند که به مقاومت سازمان‌یافته و اراده‌ی پولادینِ کانون‌های شورشی گره بخورد.

 «ماشینِ سرکوب و غارت رژیم با هیچ اصلاحی درست نمی‌شود. راه چاره، درهم کوبیدن پایه‌های این حکومت غارتگر با اتحاد، اعتراض و سازمان‌دهی است؛ مسیری که با عزم راسخِ نسل شورشی تا فتح نهایی ادامه دارد.»