طوفان دیپلماتیک رم و ناک‌اوت شاه و شیخ؛ ثباتِ آلترناتیو در برابرِ استعمار و ارتجاع

در تحلیل تحولات سیاسی ایران، یک اصلِ بنیادی وجود دارد: «وزن واقعی و تعیین‌کننده متعلق به جبهه‌ای است که در میدان نبرد حضور دارد و ضربات واقعی را بر پیکر دیکتاتوری وارد می‌آورد.» رویدادهای اخیر، به‌ویژه هجوم دیپلماتیک مقاومت ایران در قلب اروپا، برگزاری ۶ جلسه بزرگ پارلمانی و استقبال رسمی از مریم رجوی در پارلمان ایتالیا، یک مانور تشریفاتی نبود؛ بلکه تمایزِ قاطعِ میانِ «یک آلترناتیوِ ریشه‌دار» با «جریان‌های فاقد عقبه و پروژه‌های دست‌ساز» را به تمام جهان اثبات کرد.

۱. شکستِ استراتژیِ استعمار و ارتجاع در مواجهه با آلترناتیو دموکراتیک

سال‌ها استبداد مذهبی (ارتجاع) با صرف هزینه‌های کلان و به‌کارگیری ماشین ترور و فریب، و در سوئی دیگر جریان‌های حامیِ بازگشت به گذشته (استعمار و بقایای سلطنت)، سعی در بایکوت، حاشیه‌نشینی و تحریفِ جایگاه مقاومت ایران داشتند.

اما حضور مریم رجوی در پارلمان ایتالیا و مواضع صریح نمایندگان، سناتورها و شخصیت‌های برجسته اروپایی نشان داد که دشمنانِ آزادی با دیواری بس بلندتر از قد و قامتِ خود مواجه شده‌اند. این تحول دیپلماتیک به همگان اثبات کرد که نه جبهه‌ی ارتجاعِ آخوندی و نه ابزارهای استعماریِ بقایای شاه، توان برافکندن یا ستیز با این آلترناتیو اصیل را ندارند و ناگزیر باید به بن‌بست و شکست خود اعتراف کنند.

۲. غنای پیامِ جلسات پارلمانی؛ رسمیتِ برنامه ۱۰ ماده‌ای

بررسیِ دقیقِ محتوا و بیانیه‌های صادره در این ۶ نشست پارلمانی، ابعاد استراتژیک این پیروزی را روشن‌تر می‌کند:

• مشروعیت‌بخشی به نبرد با سپاه: نمایندگان پارلمان‌ها با صراحت بر لزوم تروریستی شناختن سپاه پاسداران (IRGC) و حمایت از نبردِ مردم و واحدهای مقاومت برای سرنگونی تأکید کردند.

• نه به شاه و نه به شیخ: مواضع اتخاذشده در این کنفرانس‌ها، خطِ بطلانِ پررنگی بر هرگونه دیکتاتوری (چه تاج و چه عمامه) کشید و ثابت کرد که اراده‌ی بین‌المللی نیز بر برپایی یک «جمهوری دموکراتیک و سکولار» استوار است.

• پلتفرم ۱۰ ماده‌ای به عنوان تنها نقشه راه: سخنرانی‌ها و اسناد رسمی ارائه شده در این جلسات، نشان داد که پلتفرم ۱۰ ماده‌ای مریم رجوی، جامع‌ترین و معتبرترین برنامه برای ایرانِ فردا است؛ برنامه‌ای که جدایی دین از دولت، برابری جنسیتی، ایران غیراتمی و دادخواهی را تضمین می‌کند

• 
  
  

  
  

۳. تعادلِ قوای جدید به سودِ میدان و واحدهای مقاومت

ارتباطِ میان این «هجوم دیپلماتیک» و «دست‌آوردهای میدانی» در داخل کشور، کانون اصلیِ این استراتژی است. ضرباتی که در رم و پارلمان‌های اروپایی به رژیم وارد شد، مستقیماً تعادل قوا را به نفع واحدهای مقاومت تغییر داد.

هنگامی که آلترناتیو دموکراتیک، جایگاهِ بین‌المللی خود را تحکیم می‌کند، ماشینِ سرکوبِ رژیم دچار انفعال و ریزش می‌شود و مشروعیتِ نبردِ کانون‌های شورشی در داخل کشور مضاعف می‌گردد. هر گامی که مریم رجوی در عرصه دیپلماسی برداشت، سنگری از پشتیبانیِ جهانی برای مبارزانِ میدانِ نبرد ایجاد کرد.

نتیجه‌گیری: تسلیمِ دشمنان در برابر حقیقتِ مقاومت

تحولات اخیر اثبات کرد که خطِ سرخِ سرنگونی و مرزبندی با شاه و شیخ، تنها راهکارِ واقعی برای آزادی ایران است. دشمنانِ این مرزوبوم—از ارتجاعِ حاکم تا حامیانِ دیکتاتوریِ گذشته—اینک باید بپذیرند که در برابرِ تشکیلاتی ریشه‌دار، برنامه‌ای مدون و نسلی فداکار، هیچ شانس و آینده‌ای ندارند. این طوفانِ سیاسی، گامی قاطع به سوی روزی است که ایرانِ آزاد، دادخواه و دموکراتیک بر پایه‌یِ همتِ مردم و مقاومتِ سازمان‌یافته‌اش بنا شود.