چرا شعار «درود بر رجوی» فراتر از یک نام، نمادی از یک هویت مبارزاتی است؟
در سپهر سیاسی ایران، شعار «درود بر رجوی» تنها یک خطاب به یک فرد نیست. این شعار، در حقیقت تجلیِ یک هویت مبارزاتی، استراتژیِ نوین و تعهد به گذار از دیکتاتوری است. برای درک عمیق این مفهوم، باید بدون تعصب و با نگاهی تحلیلی به ریشهها و پیامدهای این شعار در مسیر مبارزات آزادیخواهانه ایران نگریست. این شعار، ستایشِ یک فرد نیست، بلکه ارج نهادن به استمرارِ تاریخیِ یک راه است که از سال ۱۳۴۴ آغاز شده و با عبور از گردنههای سختِ سرکوب و تصفیههای خونین، به بلوغِ تشکیلاتیِ کنونی رسیده است. در واقع، آنچه ما آن را به نامِ رجوی میشناسیم، تبلورِ یک متدولوژیِ مبارزاتی است که ثابت کرده بقایِ مبارزه، برخلاف جنبشهای هیجانی، تنها در گروِ «سازمانیافتگی» و پرداختِ بهای سنگینِ آن است صدایِ یکپارچهی آزادیخواهان؛ تجمعاتی که فراتر از یک حضورِ فیزیکی، نشاندهندهی همبستگیِ تشکیلاتی برای رسیدن به ایرانی آزاد و دموکراتیک است. سازمان یافتگی اساس یک مقاومت و شالوده حیات آن است ۱. تعریف نوین از مبارزه: عبور از «فردگرایی» به «سازمانیافتگی» تاریخ مبارزات ایران نشان میدهد که بسیاری از جنبشها به دلیل فق...